Wszystko zaczęło się jak...
Minęło już tysiąc lat od tamtych wydarzeń.
Ta, na której mi zależało, była oczywiście ayakashi.
W okresie Heian, z niewiadomych przyczyn, żyła wśród ludzi jako dama dworu.
Nazywała się Yoshino, a jej urodę podkreślały szafy w kolorze irysów.
Jako świeżo upieczony ayakashi podziwiałem jej dwunastowarstwowe, dworskie kimono.
Oczywiście, nigdy nie wspomniałem jej słowem o moich uczuciach.
Jak mógłbym to zrobić, gdy osoba, którą panienka Yoshino pragnęła poślubić, stała tuż obok?
Jedyne, co mogłem zrobić, to strzec panienkę Yoshino nocą i dniem.
Jej ukochany podarował jej dzwoneczek, którego używali jako sygnał swoich spotkań.
Jednak...
Ludzkie życie, w porównaniu do życia ayakashi, jest ulotne.
Jej ukochany, znany też jako Suzugimi, zachorował i zmarł jeszcze zanim ukończył 30 lat.
Suzugimi - imię pochodzące od nazwy dzwoneczków shinoistycznych (鈴 - Suzu), którymi Yoshino została obdarowana przez ukochanego.
Ale panienka Yoshino nie dała za wygraną.
Jestem pewna, że mój ukochany powróci do mnie i do tego świata pod inną postacią.
Jak dla mnie było to absurdalne.
Nawet gdyby się odrodził, wciąż byłby człowiekiem i po pewnym czasie znowu by umarł.
Nie. Przede wszystkim zupełnie nie pamiętałby panienki Yoshino.
Ale 300 lat później...
Ukochani spotkali się ponownie i rzeczywiście wciąż o sobie pamiętali.
Ale zaledwie pięć lat później... Suzugimi znowu umarł.
Teraz już rozumiesz, prawda, Hakutaku?
Suzugimi zawsze będzie do mnie wracał.
Minęło kolejne 250 lat. Tak jak przewidywała, panienka Yoshino znowu spotkała Suzugimiego.
Podarował jej dzwoneczek drugi, a potem i trzeci raz
zupełnie jak w dniu ich pierwszego spotkania.
W czasie trwania tych trzech wcieleń,
panna Yoshino mogła przeżyć jedynie dwa lata u boku Suzugimiego.
Przestaniesz w końcu czekać na tego człowieka?
Ludzie tak szybko odchodzą. To cierpienie cię zniszczy, panienko Yoshino.
Będzie dobrze. Naprawdę. Dam sobie radę.
Już więcej nie stracę kontroli.
Wiem, że na pewno znowu... go spotkam.
Ale minęło kolejne 250 lat, potem kolejne 300, a po Suzugimim nie było śladu.
Shabake
Odcinek 6: Nieodwzajemniona miłość
W tym czasie, razem z Yoshino, przenieśliśmy się do Edo.
Z pomocą innych ayakashi prowadziliśmy sklep z drobiazgami.
Panie Hakutaku!
Mamy problem!
Porywacze próbują porwać panienkę nad stawem Shinobazu!
Znowu poszła do świątyni bóstwa Inari?
Znowu to samo. O co jej chodzi?
Czuję zapach krwi.
Panienka? Nie wygląda na ranną.
Panienko.
Co ja widzę? To dość późna pora na odwiedzenie świątyni.
Pan Mihashi.
Nie ma nic złego w byciu pobożnym,
ale mam do was kilka pytań.
Niedaleko stąd prawie doszło do porwania dziecka.
Mężczyzna, który temu zapobiegł, został zamordowany. Zabójca nadal pozostaje na wolności.
Jesteś Oyoshi z Yoshinoyi, prawda? Widziałaś w pobliżu kogoś podejrzanego?
Z całą pewnością tak.
Co się stało?
Założę się, że chcieli porwać tę panienkę, która była w drodze do świątyni.
Kobieta nie powinna spacerować sama po zmroku.
A porywacze? Wiecie, w którą stronę poszli?
Pewnie są z tyłu świątyni.
Rozumiem.
Pełnię funkcję zarządcy w Yoshinoyi.
Jestem panu dozgonnie wdzięczny za uratowanie panienki.
Rany, jakiś ty uprzejmy.
Tak wyszło, że przechodziłem obok.
Sprzedaję róż do policzków, jestem Yashichi.
Wracając z pracy, zatrzymałem się, chcąc pomodlić się do bóstwa Inari,
kiedy zauważyłem, że ktoś śledzi tę panienkę.
Zawołałem go, ale on zamiast odpowiedzieć, uderzył mnie.
W każdym razie cieszę się, że wszystko skończyło się dobrze.
To ty?
Mam rację, prawda?
"To ty"?
Mylę się?
Proszę jej wybaczyć. Panienka szuka pewnego mężczyzny, który zaginął jakiś czas temu.
To twój przyjaciel z dzieciństwa?
Raczej byś go nie rozpoznała, skoro przy waszym ostatnim spotkaniu byliście dziećmi.
Taka jest kolej rzeczy.
Z chęcią popytam o niego w okolicy, kiedy będę sprzedawał róż.
Naprawdę?
Yoshinoya jest całkiem blisko, więc dam wam znać, jeśli się czegoś dowiem.
No dobrze, pójdę już.
Panienko, naprawdę uważasz, że ten Yashichi to Suzugimi?
To niemożliwe. Zawsze bez trudu udawało wam się rozpoznać nawzajem.
To oczywiste, że to nie on.
Panicz imieniem Yashichi przybył spotkać się z panienką.
Witaj, panienko Oyoshi.
Yoshinoya z pewnością ma szeroki wybór produktów.
Nie wiem, jak mam panu dziękować za wczoraj.
Proszę, podnieś głowę.
Pomyślałem sobie, że zadam ci kilka pytań odnośnie mężczyzny, którego szukasz.
Na przykład, gdzie mieszkał.
Gdybyśmy znali jego pochodzenie i miejsce zamieszkania, już dawno byśmy go znaleźli.
Racja. Słuszna uwaga.
Panie Yashichi, proszę przyjąć to od Yoshinoyi w ramach wdzięczności za pomoc. Wiem, że to niewiele.
Jesteś tego pewien?
Wolałbym, żebyście nie myśleli sobie, że walczyłem z nimi tylko dla nagrody,
ale dzięki temu będę mógł sobie pozwolić na zakup wysokiej jakości różu z Kioto.
Bardzo ci dziękuję.
Jesteś panienko Oyoshi?
Co o tym sądzisz?
Minął kolejny miesiąc.
Nikichi, teraz już wiem.
Pan Yashichi przez ten cały czas był Suzugimim.
Ach tak? Nagle powiedział ci, że przypomniał sobie swoje poprzednie życie?
Powiedział mi, że dziesięć lat temu został poważnie ranny podczas pożaru.
I od tamtej pory nie jest w stanie przypomnieć sobie swojego dzieciństwa.
I co w związku z tym?
Właśnie dlatego nie pamięta swojej przeszłości. Ani naszej wspólnej przeszłości.
Jaki mógłby być inny powód?
Brzmi zbyt pięknie, żeby było prawdziwe.
To prawda, pożary są w Edo na porządku dziennym.
Ale założenie, że pan Yashichi to Suzugimi, to zbyt daleko idący wniosek.
Skoro tak spodobał ci się ten cały Yashichi, czemu tak uparcie czekasz na Suzugimiego?
Śmierć was rozdzieliła. Przecież to nie z jego prośby czekasz kolejne lata, żeby tylko móc go zobaczyć.
Nikichi, zawsze jesteś taki opanowany. Zawsze mnie wspierałeś.
Ale ostatnio...
zachowujesz się okropnie!
A więc tęskni za Yashichim i mną pogardza.
Być może spędziłem zbyt dużo czasu u jej boku.
Poza tym... czym dla niej jestem?
Koralikiem, nieodłączną częścią jej liczydła?
Czymś, bez czego trudno byłoby jej żyć, ale...
nie czymś, czemu oddałaby swoje serce.
Tysiąc lat.
Nawet ja muszę przyznać, że to była głupota.
Panienko Oyoshi, mam coś dla ciebie.
Przyjmiesz go?
To najwyższej jakości róż z Kioto.
Panienko Oyoshi, o co chodzi?
Bardzo panu dziękuję. Pewnie musiał sporo pana kosztować.
Ale boli mnie dziś głowa.
Proszę mi wybaczyć.
Panie zarządco, nie widać tego po tobie,
ale założę się, że teraz myślisz sobie „No to ma za swoje”.
Po czym pan to stwierdza?
Jesteś całkiem przystojny i czujesz coś do panienki, prawda? Wiem o tym.
Ale wtedy zjawiam się ja i od razu coś między nami iskrzy. To oczywiste, że mnie nie znosisz.
To jakiś absurd. Skoro załatwił już pan wszystko, sugeruję, żeby pan wyszedł.
Patrzysz na mnie z góry, bo jestem zwykłym sprzedawcą, prawda?
I jak? Mam rację?
Wynoś się.
Przeszkadzasz mi w pracy.
To jeszcze nie koniec.
Pan Yashichi poprosił mnie, żebym została jego żoną.
To dość nagłe.
Jak? Zgodziłaś się?
Oczywiście, że nie.
Powiedział, że chce prowadzić razem sklep już na wieki.
Nie moglibyśmy przecież żyć razem tak długo.
Chyba pan Yashichi faktycznie nie jest Suzugimim.
Kupiłem sardynki od sprzedawcy ryb.
Zjemy dziś na kolację teriyaki?
No dobrze.
Panie Yashichi, po co wysłał pan posłańca, żeby poprosić mnie o spotkanie?
Jak mogę panu pomóc?
Jak możesz?
Czemu nie chcesz za mnie wyjść?
Chcę poznać twój powód.
No cóż...
Nigdy go nie poznam, jeśli będziesz tak milczeć.
Panie Yashichi, przykro mi.
Nie wiem, co powinnam powiedzieć.
Mam już tego dosyć.
Trzymaj buzię na kłódkę i rób, co mówię.
To wy!
To z nimi walczyłeś tamtej nocy. To twoi wspólnicy?
A nawet jeśli tak, to co?
Nowy plan. Zostaniesz naszą zakładniczką, a wasz zarządca zapłaci okup.
A może powinniśmy cię po prostu sprzedać?!
Wiedziałam, że to nie ty. Wiedziałam.
Suzugimi nigdy by czegoś takiego nie pragnął, nawet gdyby utracił wspomnienia.
Byłam taka głupia.
Żyłam bez niego już tak długo, że popełniłam błąd.
O czym ty teraz bredzisz?
Po prostu rób, co mówię.
No proszę. Nigdy się nie nauczysz.
Doskonale wiem, kim jesteś.
Założę się, że znowu jest z tym Yashichim.
Nikichi! Nikichi!
Zapytaliśmy w okolicy o tego całego Yashichiego.
Wiesz co? To porywacz!
Słucham?
Jest stałym bywalcem dzielnicy rozrywki i sprzedaje tam porwane kobiety.
Poza tym zabiera ich grzebienie, spinki do włosów i wszystko inne, co mógłby sprzedać.
Poddajcie się w tej chwili albo utopię was w stawie Shinobazu.
Więc to jest ten dzwoneczek, który słyszeliśmy.
Oddawaj! Jest mój!
Lepiej uciekaj stąd, jak twoi podwładni.
Jeśli cię złapią, wywieszą twoją głowę na bramie więzienia.
Chyba śnisz, że ucieknę bez grosza!
Weź to i odejdź.
Już nigdy więcej nie pokazuj się w Yoshinofyi.
Gdy następnym razem cię zobaczę, nie będę już się powstrzymywał.
Co w ciebie wstąpiło, Nikichi?
Jesteś dziś wyjątkowo hojny.
Pozwoliłeś mu tak po prostu odejść.
Yashichi groził mi, że mnie sprzeda. Brzmiał jakby był w swoim żywiole.
Ten człowiek był porywaczem, prawda?
Teraz już to wiem. To nie był Suzugimi.
Ale ja wciąż myślałam, że to on.
Nie jestem w stanie już go rozpoznać?
Kiedyś znowu go spotkasz. Po prostu zapomnij o tym wszystkim.
Jesteś w stanie to zrobić?
Zapomnieć i znowu czekać?
Nie wiem, czy jestem w stanie wciąż czekać.
Bo przecież następnym razem mogę znowu go nie rozpoznać.
Mogę popełnić kolejny błąd.
Co mam teraz zrobić?
Panienko, przecież istniał powód twojej pomyłki.
Usłyszałaś dźwięk dzwoneczka. To on cię zwiódł.
Wciąż go rozpoznajesz.
Myślę, że należał do Suzugimiego.
Ale czemu ten człowiek go miał?
Okradał kobiety, które porywał.
Bez wątpienia ukradł też ten dzwoneczek.
Okradł zwłoki Suzugimiego.
Jego zwłoki?
W dniu, w którym spotkałaś Yashichiego, wokół świątyni unosił się delikatny zapach krwi.
Niedaleko stąd prawie doszło do porwania dziecka.
Mężczyzna, który temu zapobiegł, został zamordowany.
To był Suzugimi, prawda?
Czemu nie zdałam sobie z tego sprawy?
I jak mogłem być taka...
Nie do wiary, że pomyliłam Suzugimiego z jego zabójcą...
Teraz już nigdy więcej go nie zobaczę. Jestem tego pewna.
Jeszcze kiedyś na pewno go spotkasz.
Być może nawet on sam kiedyś cię odnajdzie.
Twoja miłość nie jest jednostronna.
Myśleliście o sobie nawzajem przez całe tysiąc lat.
Tysiąc lat.
Tysiąc lat to naprawdę długo.
Racja. Panienka na pewno wiedziała, co czuję.
Spędziłem u jej boku tysiąc lat.
Ale ona i tak podążała za Suzugimim.
Więc nigdy nie powiem jej o moich uczuciach.
Gdybym to zrobił, zniszczyłbym naszą relację.
Czemu?
Nic się nie zmieni, nawet jeśli minie kolejne tysiąc lat.
Po prostu ją kocham i tęsknię za nią.
Tu kończy się moja historia.
Co się stało z Oyoshi?
Już nigdy więcej nie spotkała Suzugimiego?
Odnalazła go mniej więcej 100 lat później.
Rozumiem. To dobrze.
To dobrze, prawda?
Wszystko dobrze się skończyło. W końcu to zrozumiałem.
A teraz, proszę, połóż się, zanim znowu zaczniesz kaszleć.
Dzięki temu lekarstwo lepiej zadziała.
Nigdy o czymś takim nie słyszałem.
Jak to? Nie wiedziałeś o tym?
Paniczu, jesteś tylko człowiekiem.
A nawet dla człowieka życie jest ulotne.
Gdybyś miał odejść z tego świata,
czekałbym kolejne stulecia, żeby zobaczyć cię jeszcze raz.
Myślę, że teraz już wiem, jak się wtedy czuła.
Myślę, że to ważne, żeby wybrać odpowiedni moment.
Tak czy inaczej, lepiej pójdę go odwiedzić chociaż raz
zamiast ciągle obserwować go z ukrycia, tak jak to robiłem do tej pory.
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex
Paniczu, pan Higiri chce się z tobą widzieć.
Paniczu?